2007/May/28

คิดถึงนะทุกคน!!

เอนทรี่นี้ไม่สามารถเปิดรับคอมเม้นได้

เนื่องจากอับอายขายขี้หน้าเกินกว่าจะรับไหว

ขอจริงๆสงสารกันเถอะนะ อย่าอ่านเลย มันไม่ดีต่อสุขภาพ


555+ ไอ้พี่แบงค์บ้า
พักนี้เราสนิทกันมากขึ้น หรือว่าเราคิดไปเอง
นายชอบทำเราเคลิ้ม เป็นเรื่องน่าอับอายอย่างแรง
สายตากับรอยยิ้มของนาย มันเหมือนจะสื่อว่านายแอบรู้อะไรบางอย่าง
ความรู้สึกของเราสินะ..
เฮอะ!!
นายยิ้มแบบนั้นทีไร เรางงเลยไหนซ้ายไหนขวา
สมองถึงกับสั่งการไม่ถูก มันเบลอไปหมด
นายมันน่ารักจริงๆให้ตาย!!
..
วันนี้เราคุยกันซีเรียสเป็นประวัติกาล
ไปๆมาๆ นายกลายเป็นที่ปรึกษาไปซะงั้น
ระหว่างอะไรๆที่เป็นอยู่ มันสับสนนิดๆนะ
บางครั้งเราก็พูดคุยกันเหมือนคนที่สนิทกันมากๆ
บางครั้งก็ต่างคนต่างเงียบเหมือนๆว่าจะไม่รู้จักกันเลย
แอบเซ็งนิดหน่อย แต่ก็โอเค
ไม่ได้คาดหวังอะไร ก็เข้าใจว่านายอาจจะมีแฟนแล้ว
คนน่ารักๆอย่างนายคงมาไม่ถึงเราหรอกจิงมะ
..
555+ เราฮาหงายเงิบเลย นายคิดว่าเราเป็นเลสเบี้ยน
รู้อะไรมั้ย?? นายมันก็เหมือนเกย์มากๆเลยว่ะ 5555555+
แม่เราบอกว่านายแอบแต๋ว อืม..น่าสงสัย อาจจะจริง!!
แต่นายน่ารักจริงๆว่ะ
เราโดนน้องตบกบาลวันละหลายสิบรอบ
เพราะเอาแต่เพ้อว่านายน่ารัก 55555+
เป็นเอามากนะนั่น แต่ก็มีความสุขดี
แฮปปี้ประมาณว่า..
พอนึกถึงนายทีไรก็เผลอยิ้มออกมาซะงั้น
ไม่ว่าจะปากซอยบ้าน บนรถเมล์ ในลิฟท์ บันไดเลื่อน ในห้องน้ำ ในโรงหนัง
ในร้านทำผม ในร้านการ์ตูน ในวัตสัน ในเซเว่น ในKFC ในเทสโก้โลตัส ในบาสกิ้น
อู้หู!! เทพสินะ
..
อย่าพึ่งไปไหนนะ อยู่ตรงนี้ไปนานๆ
นายทำให้ซึทาญ่าหน้าปากซอยบ้านดูเจิดจ้าขึ้นเป็นกองเลย
น่ารักจริงๆว่ะ
เทพ!! เทพ!! เทพ!!